CubicSchool-Tag

[cs] tag: In the rain 2012

posted on 18 Jun 2012 05:35 by daejeonastronomy in CubicSchool-Tag
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการห้องเรียนจำลอง "โรงเรียนลูกบาศก์"


กติกาของ Tag นี้


- เลือก Pairing ที่คุณชอบมาจากเรื่องใดก็ได้ นำมาเขียนเป็นแฟนฟิคชั่นให้จบภายในเอนทรีเดียว
- จะแต่งอย่างไรก็ได้ไม่ว่าจะ  Rate, NC, หวานซึ้ง (sweet), เศร้า (Angst) หรือว่า ฟิคมืดมน ทารุณกรรม เจ็บปวด ฯลฯ
- จะต้องเป็นฉากอยู่ในบรรยากาศฝนตก หรือกล่าวเปรียบเทียบเกี่ยวกับฝน, ฤดูฝน แล้วแต่จินตนาการและการใช้ภาษา
- ไม่จำกัดว่าจะต้องเป็น Yaoi,Yuri, หรือ Normal (แต่คิดว่าสองอันหลังคงมีไม่น้อย XD)
- ไม่ต้องมีชื่อเรื่อง
- ที่สำคัญห้าม!! Copy มาจากที่ไหนนะจ๊ะ


ช่วงเวลา: ตอนเย็นวันศุกร์ที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ.2555

Tag เดียวกันของปี 2554: Link

ตัวละครที่เกี่ยวข้อง

- ครูเอิร์ธ (Link)

- ครูโอ (Link)
- ครูกช (Link)

-----------------------------------------------------------------------------------


"เฮ้อ~"


ชายหนุ่มสวมแว่นในชุดพื้นเมืองภาคเหนือหายใจเข้าลึกๆแล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ทั้งจากงานในโรงเรียนอย่างการสอน การเตรียมการสอน เตรียมการบ้าน และงานนอกอย่างงานวิจัย งานแปลหนังสือ


เขาเองก็เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนบ้างานเหมือนกับพ่อของตน แต่ในเย็นนี้ เอกภพคิดว่าเขาเหนื่อยพอแล้ว ไม่อยากลายตากับตัวหนังสือหยุบหยับในตำรา หรือต้องมาหัวเสียกับเหตุการณ์ที่ต้องเจอ Error ในงานวิจัย


จะให้ตัวเองผ่อนคลายอย่างฟังเพลงจากโนตบุคแบบที่เคยๆทำ ก็เกรงว่าไปๆมาๆจะมาทำงานในโนตบุคต่ออีก ไม่ว่าจะไปผ่อนคลายที่ห้องพักครู หรือหอสังเกตการณ์ เอกภพก็คิดว่ายังมีโอกาสที่กลับมาทำงานต่อสูง เพราะโต๊ะทำงานทั้ง 2 ที่ต่างมีหนังสือที่เกี่ยวกับงานเต็มโต๊ะ


ในที่สุด เอกภพก็ตัดสินใจแวะห้องพักครูหยิบหนังสือ"อ่านเล่น" สักสองเล่มไปอ่านที่ศาลาริมทะเล ที่ซึ่งเขาเองคิดว่าเหมาะต่อการอ่านหนังสือสบายๆ หรือปลดปล่อยความคิดตัวเองมากที่สุด






พอถึงศาลาริมทะเล เอกภพก็พบว่าโชคดีที่ไม่มีใครอยู่ที่นี่ตอนนี้ เลยนั่งพักอ่านหนังสือ"อ่านเล่น"ที่ตนหยิบมา แต่ด้วยความเหนื่อยล้า สายลมเอื่อยๆ และบรรยากาศอืมครึมของเมฆที่ลดตัวลอยต่ำลงมา ทำให้สติในการอ่านของเขาค่อยๆลดลง


"ฮ้าวววว..." ชายหนุ่มหาวก่อนที่จะปิดหนังสือก่อนมาวางไว้บนตัก แล้วถอดแว่นมาไว้ในกระเป๋าเสื้อของตัวเอง "งีบสักหน่อยละกันนะ"


พอเอกภพพิงหัวตัวเองกับเสาของศาลา เขาก็ผลอยหลับไป....



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



อีก 1 ชั่วโมงถัดมา


ชายหนุ่มผู้เพื่อนร่วมงานอีกคนก็ตั้งใจแวะมาอ่านหนังสือที่นี่ แต่แล้วเขาก็เห็นผู้ที่มาที่ศาลาหลังนี้ก่อน


อาเนชมองไปยังหนังสือ"อ่านเล่น"ของคนที่หลับอยู่ ด้วยสีสันจัดจ้านของหน้าปกทำให้เขาสนใจว่าหนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเกี่ยวกับอะไร


" 'เกาหลี ดินแดนแห่งความสงบยามเช้า' หนังสือนำเที่ยวเกาหลีใต้นี่เอง สีสันแสบจริงๆนะเนี่ย" อาเนชพึมพำขณะที่เข้าไปใกล้ๆหนังสือแล้วจึงได้รู้ว่าสีสันที่เห็นตอนแรกเป็นสีสันของบรรยากาศฤดูใบไม้ร่วงของวัดบนภูเขาในเกาหลีใต้


สีเขียว เหลือง ส้ม แดงของใบไม้ ตัดกับสีฟ้าของท้องฟ้า ทำให้สีสันปกหนังสือจัดจ้านทีเดียว อาเนชไม่แปลกใจที่เอกภพอ่านหนังสือแนวนี้เท่าไหร่ เพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมงานมาจะสามปี พวกเขาเองก็ชอบประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเหมือนๆกัน


อาเนชที่รู้ตัวทีหลังว่าเสียงที่ตัวเองพึมพำไปนั้น อาจทำให้เพื่อนร่วมงานตื่นได้เลยหันมามองหน้าของอีกฝ่าย เพื่อดูว่าเขาได้ตื่นขึ้นมาไหม??


แต่อาเนชไม่รู้ว่าเสียงฝีเท้ากับเสียงพึมพำของตนปลุกเอกภพไปเรียบร้อยแล้ว แต่ชายหนุ่มสวมแว่นกลับแกล้งหลับต่อ เผื่อผู้ที่มายังศาลาหลังนี้จะเป็นเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวที่เขาชอบแกล้งอยู่บ่อยๆ


เมื่ออาเนชมองไปทางเอกภพ เขาชะงักไปและนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่มาทำงานที่โรงเรียนลูกบาศก์แห่งนี้ ไม่เคยเห็นลุคของเพื่อนร่วมงานผู้มีรหัสถัดจากตนยามไร้แว่นตาเลย....ลุคหายากสุดๆเลยนะ อาเนชคิดในใจ


ทางเอกภพที่แกล้งหลับอยู่ ถึงเขาไม่ได้ใส่แว่นตาก็ตาม แต่การที่อาเนชมาจ้องหน้าอยู่ใกล้ๆ ทำให้เขามองเห็นลางๆว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือใคร ซึ่งก็ถือว่าโชคดีทีเดียวที่คนตรงหน้าเป็น"เป้าหมายหนึ่งเดียว"ที่เขาคาด


เมื่อโอกาสและจังหวะพร้อม เอกภพย่อมไม่พลาดที่จะ.....








"แฮ่!!"


ดวงตาที่เบิกโพลง เสียงดังคำรามใส่อย่างกะทันหัน พร้อมกับมือที่พุ่งตะปบไปข้างหน้า เสมือนสัตว์ร้ายกำลังล่าเหยื่อ แต่เจ้าตัวยั้งมือไว้ ทำเอาอาเนชตกใจจนสติหลุดไปชั่วขณะ


"ว้าก!!"


ด้วยความตกใจนี้ อาเนชเลยล้มไปด้านหลังกระแทกกับพื้นศาลา ส่วนหนังสือของเจ้าตัวก็ตกไปอีกทาง


"อูยยยย~" อาเนชร้องครางด้วยความเจ็บก่อนบ่นออกมาทั้งๆที่นอนแผ่อยู่กับพื้น "ครูเอิร์ธก็...เลิกแกล้งผมอย่างนี้สักทีสิครับ"


"ไม่เป็นไรใช่ไหมครับครูโอ"


"ไม่เป็นไรครับ"


เอกภพสวมแว่นแล้วลุกขึ้นมาดู ก่อนยื่นมือมาให้อาเนชจับเพื่อให้เขาพยุงตัวเอง "เอ้า"


แต่ในใจของเอกภพก็ยังคงมองว่าคนตรงหน้าเป็นคนที่น่าแกล้งสุดๆ เรื่องอะไรจะเลิกแกล้งล่ะ แต่อย่างน้อยเอกภพก็คิดว่าตนเองยังมี"จรรยาบรรณ"อยู่บ้าง คือต้องมีโอกาสและจังหวะ ไม่ใช่ไปแกล้งแบบสุ่มสี่สุ่มห้า


หลังจากอาเนชลุกขึ้นมาไม่ทันไร ฝูงหยดน้ำจากก้อนเมฆที่อยู่เหนือขึ้นไปก็พากันตกลงมาปรอยๆ


"เอ...ดูท่าจะติดฝนซะแล้วสิ" อาเนชเอ่ยขึ้นขณะหยิบหนังสือของตนที่ตกอยู่บนพื้นศาลา


"ฮะๆๆ งั้นมาอ่านหนังสือฆ่าเวลาด้วยกันไหมล่ะครับ" เอกภพชวนเพราะเห็นอาเนชก็เอาหนังสือมาเหมือนกับตัวเอง


"อย่างนั้นก็ได้ครับ" ครูทั้งสองเลยอ่านหนังสือของตน บางทีก็คุยๆเรื่องการทำงานกันบ้าง เช่น เรื่องนักเรียนที่ตนสอน






จนเมื่อเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง


อาเนชที่เห็นว่าฝนปรอยๆนี้ไม่หยุดเสียที จะกะเวลาจากความสว่างท้องฟ้าตอนนี้คงไม่ได้เพราะบรรยากาศอืมครืม เลยมองดูนาฬิกาข้อมือของตน


'ห้าโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ย อีกเดี๋ยวฝนคงหยุดมั้ง' เจ้าตัวคิดในใจและเริ่มกังวลหากฝนยังตกเรื่อยๆอย่างนี้ เพราะเดี๋ยวตอนหัวค่ำ เขาต้องกลับไปช่วยที่บ้านเช็คสต็อคของขาย การที่บ้านเปิดเป็นร้านขายของชำเอง อาเนชจึงได้ช่วยทางบ้านเช็คสตอคบ่อยอยู่






พอเวลาผ่านไประยะหนึ่ง


ฝนก็ยังคงไม่มีทีท่าจะหยุดตก อาเนชยิ่งกระสับกระส่ายเกรงจะไปช่วยทางบ้านช้า นี่ก็ใกล้จะหกโมงเย็นเต็มแก่แล้ว ฝนตกอย่างนี้รถคงติดอีก


เอกภพที่เห็นท่าทางกังวลของเพื่อนร่วมงาน เลยวางหนังสือลงแล้วถามขึ้น "มีนัดตอนหัวค่ำเหรอครับ??"


"เอ่อ...มีธุระที่บ้านน่ะครับครูเอิร์ธ"


เอกภพพยักหน้าเข้าใจ เขาคิดอะไรบางอย่างก่อนมองไปที่หนังสือของตนและเพื่อนร่วมงาน ปกหนังสือของพวกเขาทุกเล่มต่างถูกห่อปกพลาสติกหุ้มไว้ ถ้าอย่างนั้นโอกาสเสี่ยงที่หนังสือจะเปียกก็ลดลงมาบ้าง


"ครูโอ...เอาอย่างนี้ไหมครับ??" เอกภพเอ่ยขึ้น "วิ่งฝ่าฝนกลับห้องพักครูกันไหมครับ??"


"เอ๋...แต่ผมกับครูเอิร์ธก็ไม่ได้เอาร่มมาที่นี่นี่นา"


เอกภพเลยถอดเสื้อพื้นเมืองที่ตนใส่อยู่ เผยให้เห็นเสื้อคอกลมสีขาวที่ใส่ไว้ด้านใน "ใช้เสื้อพื้นเมืองผมแทนร่มไปก่อนก็ได้"


"ใช้เสื้อผมแทนเถอะครูเอิร์ธ" อาเนชที่เป็นคนชอบช่วยคนอื่นมากกว่าที่ตนเองถูกช่วยเสนอขึ้นมา ก่อนถอดเสื้อของตนเหลือเสื้อกล้ามที่ใส่ข้างใน


"ไม่ต้องหรอกครับ เสื้อผมเปียกตัวเดียวก็พอแล้ว"


"ไม่เอาน่า ใช้เสื้อผมเถอะ"


เอกภพได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อดึงของเพื่อนร่วมงานรายนี้ "งั้นก็...เสื้อเปียกด้วยกันทั้งคู่ อย่างนี้โอเคไหมครับ"


"ก็ได้ครับ...แล้วจะทำอย่างไรเหรอครับ"


"ก็เดี๋ยวผมจับเสื้อผมกับเสื้อครูโอแทนร่ม เสื้อจากหนึ่งตัวเป็นสองตัว พื้นที่ข้างใต้ก็เพิ่ม ก็น่าจะกันฝนได้ดีกว่า"


"งั้นเดี๋ยวผมช่วยถือหนังสือครูเอิร์ธไปด้วยละกันนะครับ"


"ได้ครับ"


หากใครอยู่บริเวณศาลาริมทะเลช่วงนั้น คงได้เห็นชายหนุ่มสองคนวิ่งฝ่าสายฝนมาด้วยกัน คนหนึ่งวิ่งกอดหนังสือ ส่วนอีกคนเอาวิ่งพลางเอาแขนรองเสื้อที่ใช้แทนร่มชั่วคราว



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



เมื่อทั้งคู่วิ่งไปถึงห้องพักครู...ก็เหลือเพียงกชมนเตรียมตัวเก็บของกลับบ้าน


"เล่นน้ำสงกรานต์กันมาเหรอคะ ครูเอิร์ธ ครูโอ"


"แค่วิ่งฝ่าสายฝนเองครับครูกช" อาเนชเอาหนังสือของตนและเอกภพมาเช็กว่าเปียกตรงไหนบ้าง ซึ่งก็พบว่ามีเพียงปกที่เปียกไปบ้าง แต่ดีที่หุ้มปกพลาสติกไว้ อาเนชเลยเอาเสื้อตัวเองมาเช็ดก่อนส่งคืนเจ้าของ


"ค่าๆ ทราบแล้วค่ะ" กชมนตอบยิ้มๆ


อาเนชรีบเก็บหนังสือ เอาเสื้อของตนที่เปียกไปแล้วมาใส่ ก่อนหยิบร่มออกจากกระเป๋า


"ครูโอ ใส่เสื้อเปียกๆอย่างนั้นไม่เป็นไรเหรอครับ??" เอกภพเป็นห่วงเลยทักขึ้น "เดี๋ยวเป็นหวัดเอานะครับ"


"ไม่เป็นไรครับครูเอิร์ธ ผมเองก็ต้องรีบกลับบ้านด้วย" อาเนชตอบ "จะให้ใส่เสื้อกล้ามตัวเดียวออกไปข้างนอกนี่มันแปลกๆน่ะครับ"


"อ้อ งั้นเดินทางปลอดภัยนะครับ"


เมื่ออาเนชเดินออกจากห้องพักครูไปแล้ว กชมนที่เก็บของเสร็จพอดีเลยเอ่ยลาเพื่อนร่วมงาน


"ครูเอิร์ธคะ กชกลับก่อนนะคะ"


"ครับผม เดินทางปลอดภัยครับ"


"ค่ะ" กชมนยิ้มให้เอกภพพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย "ระวังเป็นหวัดด้วยนะคะ เห็นกระหนุงกระหนิงกลางสายฝนกันมาแบบนี้ แต่ถ้าไม่สบายกันไปทั้งคู่ก็อดทำหน้าที่พยาบาลกันพอดีสิคะ"


เอกภพเหวอไปชั่วครู่ก่อนได้แต่ยิ้มหัวเราะแห้งๆ เพราะคิดว่าเธอแซวเขาเล่นเท่านั้น




"ฮัดเช้ย!!" เสียงจามจากชายหนุ่มครูสอนสังคมดังขึ้น "สงสัยเป็นหวัดซะแล้วสิ หรือมีใครพูดถึงเรากันนะ"



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



เช้าวันจันทร์


อาเนชก็ต้องแปลกใจที่เห็นถุงใส่ยาแก้ไข้ และหลอดยาทาแก้ช้ำหลอดเล็กวางอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเอง โดยที่ถุงนั้นไม่มีชื่อใครเขียนไว้เลย




--------------------------------------------------------------


สรุป


- ครูเอิร์ธที่เหนื่อยล้าจากงาน มาอ่านหนังสือพักผ่อนที่ศาลาริมทะเล เพราะขืนอยู่หอสังเกตการณ์หรือห้องพักครูต่อไป จะมีโอกาสเอางานมาทำต่อสูง (บนโต๊ะมีแต่หนังสือที่เกี่ยวกับงาน)


- อ่านๆไป สักพักครูเอิร์ธก็ผลอยหลับ


- ครูโอแวะมาอ่านหนังสือที่ศาลาริมทะเลเหมือนกัน เจอครูเอิร์ธที่ผลอยหลับไปก่อนแล้ว


- เห็นหนังสือครูเอิร์ธสีสันจัดจ้านเลยเข้ามาดู และชะงักกับลุคครูเอิร์ธยามไร้แว่น (เพราะไม่เคยเห็น)


- ครูเอิร์ธที่ตื่นตอนครูโอเข้ามา ก็แกล้งหลับต่อ จนมีโอกาสและจังหวะเหมาะ เลยแกล้งให้ครูโอตกใจ แล้วฝนก็เริ่มตก


- ครูเอิร์ธกับครูโออ่านหนังสือไปคุยไปเพื่อฆ่าเวลา จนใกล้ 17.30 น.


- ครูโอเริ่มกังวล เพราะหัวค่ำต้องไปช่วยทางบ้านที่เปิดเป็นร้านขายของชำ เช็คสต็อคของ


- ครูเอิร์ธเห็นท่าทีกังวลของครูโอ เลยเสนอว่าวิ่งฝ่าฝนไปด้วยกัน


- ครูโอก็โอเค เถียงกันว่าจะใช้เสื้อใครแทนร่มนิดๆ สุดท้ายก็ตกลงกันว่า "เปียกด้วยกัน"


- เมื่อกลับถึงห้องพักครู และครูโอกลับไปแล้ว ครูกชที่เจอทั้งคู่เลยแซว


- เช้าวันจันทร์ 'ใครบางคน' เอายามาไว้บนโต๊ะครูโอ




จาก ผปค.ครูเอิร์ธ


- เรื่องนี้ No Point จบในตอนนะขอรับ ไม่ได้ดันอะไรเลยจริงๆนะCry (ใครจะเชื่อ!!)


- รบกวน ผปค.ครูโอ @osakatako และ ผปค.ครูกช @thoughtstream ช่วยเช็คบทหน่อยนะครับ


- ถ้าอยากรู้ว่าทำไมครูเอิร์ธถึงว่าถ้าอยู่โต๊ะตัวเองต่อ คงหนีไม่พ้นเอางานมาทำไปเรื่อยๆ ดูได้ที่ลิงก์นี้ครับ